سوالی از طرف آتئیسم ها : “اگر هیچ چیز خود به خود بوجود نمیآید پس خود خدا چطوری به وجود آمده است؟”

دئیسم می آموزد که اعتقاد به خدا منطقی تر است تا به آن اعتقاد نداشته باشیم.اگر چه به شخصه معتقدم که خداوند ذاتی ابدی از یک هوش برتراست. با داشتن این کیفیت ابدی، خداوند نیاز به خالق ندارد.با رشد روزافزون علم ما هر روز بیشتر میفهمیم که دانشمان درمورد کائنات بسیار ناچیز است.به نظر می رسد که احتمال بسیار قوی ای از طریق نظریه رسمان مطرح شده است که قدم بسیار بزرگ رو به جلو و با دقت بالایی برای پیش بینی آزمایشات علمی و فیزیک کوانتوم است که عنوان میکند زمان به خودی خود مبنای کائنات نیست. البته که این نظریه استنباط بسیار بزرگی را در مورد کیفیت ابدیت مطرح می کند.

در کتاب آتئیسم موردی بر علیه خدا نویسنده می نویسد که :” زمانی که ادا میکنم که به یک خدا ایمان ندارم منظور این است که به چیزی “بالا” یا “ماوراء” کائنات طبیعی و شناخته شده ایمان ندارم.” دئیسم اما میگوید که خالق از طریق مخلوقش فهمیدنی و قابل کشف است.اینکه مردم چگونه می توانند خردشان را بواسطه ادیان ساخته دست بشر و خرافاتی که هرروزه آنها رابمباران می کند  کنار بگذارند و از مفهوم خدا از طریق ادیان ساختگی و “وحیانی” دور شوند.اگر چه که این رویکرد آتئیست ها به پذیرش چیزها صرفا به عنوان ناشناخته برای پیشرفت بشریت خطرناک است. بسیاری از چیزهایی که در گذشته ناشناخته بوده است امروزه شناخته شده است. زمانی اروپائیان معتقد بودند که اکتشاف آن چیزی که که آن طرف اقیانوس اطلس است غیرممکن است، اما اشتباه می کردند. هر چه بیشتر در مورد علوم میدانیم، بیشتر در مورد قدرتی که این اصول را سرجایشان گذاشته است یاد میگیریم.یک ” بود ابدی” آنگونه که توماس پین می نویسد : چیزی است که قدرتش برابر با اراده اش است

اشتراک گذاری

نظر شما چیست؟

Your email address will not be published.

No Comments Yet.